COLUMN: Diamantslijper

Jongelui, Lodewijk hier, Manager Finance bij EN HR solutions.
Met een verhaaltje uit de oude doos, inclusief wijze raad tot slot.
Toen ik begon met werken leerde ik een man kennen die me altijd is bijgebleven. Laten we hem Kees noemen.
Kees en ik werkten bij een Amsterdamse diamantslijperij.
Kees was vijftig, ik negentien.

Hij dertig jaar stenen slijpen, ik groentje die alles nog moest leren.
Ik vond alles prachtig aan mijn eerste baan, hij verorberde altijd zwijgend z’n lunchboterhammetjes.
Geen lach kon er af. Op een dag durfde ik te vragen wat er was.
Hij zuchtte hartgrondig.
‘Jochie, die k*** diamanten komen me strot uit.’
Hap, slik, stilte.
Ik zal iets gezegd als: maar dan ga je toch wat anders doen?
Z’n droeve oogopslag vergeet ik nooit.
‘Ik ken toch niks anders? En wat denk je dat dat huis kost?’

 

Verhaaltje uit, nu wijze raad.
Geniet van je baan, je salaris, je bezittingen, maar zet áltijd wat geld opzij.
Waarom?
Opdat je nooit in de situatie terecht komt dat je werk geen voldoening meer geeft, maar je wel door móet. Spaar voor een vervolgopleiding, een carrièreswitch waarin je misschien wat minder verdient, of een sabbatical waarin je uitvindt waarvan je wél gelukkig wordt.
Want: werk moet geluk geven.
Gevangen zitten in een baan maakt niemand gelukkig.
Daarom, dus.

 

Kees kwam ik jaren later, na z’n pensioen, nog eens tegen op een terras.
Vastberaden hanteerde hij een grote pils. Een man die besloten had om eindelijk van het leven te gaan genieten.
Een ferme slok ging naar binnen, gevolgd door een starend mijmeren.
k*** diamanten’ mompelde hij.

 

Over de auteur: Lodewijk Blom

Lodewijk Blom is Manager Finance bij EN HR solutions.

2021-04-02T15:48:01+02:00april, 2021|0 Reacties